po prostu, bez presji.

Ludzkie życie składa się z decyzji. Są te łatwiejsze do podjęcia i te trudniejsze. Co zjeść na śniadanie? Kupić jeden makaron i zapłacić normalną cenę czy dwa i zaoszczędzić zawrotną sumę 50 groszy? Tutaj odpowiedzi są raczej jasne, bo nie niosą one ze sobą większego ryzyka. Problem pojawia się wraz z pytaniami typu: "Wyjść z domu? Jeśli tak, to z kim i gdzie?". Mam tendencję do przesadnego analizowania wszystkich możliwych scenariuszy. Zaczynam się wtedy zastanawiać z kim jestem na tyle blisko, aby móc sobie pozwolić na odwiedzenie baru/klubu/pójście na mecz/cokolwiek i nie wzbudzać podejrzeń, że za wiele od nich wymagam  lub darzę ich jakimś uczuciem.  Chciałabym umieć tak po prostu, bez większych przemyśleń spotykać się z ludźmi, nie zastanawiać się przesadnie nad ich działaniami, które zazwyczaj są przypadkowe, a ja niepotrzebnie doszukuję się w nich celowości. Skąd te przemyślenia? Trochę z ostatnio prowadzonych rozmów, ale nie tylko. Wreszcie postanowiłam, że ...

Witam. Oto przestrzeń, w której będę działać. Póki co jest tu troszkę pusto, ale nie szkodzi. Mam na imię Dorota. Jestem z Kalisza, ale większość czasu spędzam we Wrocławiu. Studiuję. Mam słabość do rzeczy dziwnych, niezwykłych, mało popularnych. Można powiedzieć, że ciągnie swój do swego. Nie bardzo wiem, czego chcę od życia. Nie mam pojęcia kim będę, gdzie będę i po co. Chyba każdy kiedyś był w tym miejscu, a niektórzy nadal są. Bez względu na wiek, pochodzenie, płeć, wszystko. Z tego powodu, w mojej głowie pojawił się pomysł bloga. Czułam potrzebę działania. Bez presji, tak po prostu. Deadline to tylko niepotrzebny stres, ale czasami (a powiedziałabym nawet, że najczęściej) trzeba go przestrzegać. Tutaj nic nie muszę. Tutaj tylko mogę. Pierwszą myślą było skupienie się tylko i wyłącznie na wywiadach, bo lubię słuchać ludzi, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia. Zrezygnowałam z tego. Dlaczego miałabym się sama ograniczać, skoro mam taką dużą przestrzeń do wyrażania siebie...